Ο Άντον Πάβλοβιτς Τσέχοφ (1860-1904) γεννήθηκε στην πόλη
Ταγκανρόγκ, λιμάνι της Αζοφικής Θάλασσας. Ήταν φτωχής οικογένειας και στα
παιδικά του χρόνια έζησε με στερήσεις. Είχε σκληρό και αυστηρό πατέρα,
δραστήριο όμως και ταλαντούχο άνθρωπο. Η μητέρα του ήταν καλοσυνάτη γυναίκα με
πολλά ψυχικά χαρίσματα. Η φτώχεια και ο αυταρχισμός του πατέρα του — έδερνε
πολλές φορές τα παιδιά του — είναι οι λόγοι που η παιδική ηλικία παρέμεινε στη
μνήμη του Τσέχοφ μια οδυνηρή ανάμνηση.
Μετά τις γυμνασιακές σπουδές πέτυχε στην ιατρική σχολή του
πανεπιστημίου της Μόσχας, απ' όπου αποφοίτησε το 1884 ως πτυχιούχος γιατρός.
Άσκησε την ιατρική και δεχόταν, κατά κανόνα χωρίς αμοιβή, πολλούς ανθρώπους των
γραμμάτων, όχι όμως για πολύ καιρό. Βαθμιαία η λογοτεχνία γίνεται η βασική υπόθεση
στη ζωή του. Ήταν λεπτός ψυχολόγος και αυθεντία λακωνικής ακρίβειας,
συνδυάζοντας με το δικό του ιδιότυπο τρόπο το χιούμορ με το λυρισμό. Διευρύνει σε βάθος τα μυστικά της ανθρώπινης ψυχής και ξεσκεπάζει τα πραγματικά κίνητρα
των χαρακτήρων στα έργα του.
Η στερημένη ζωή της νιότης του και ο φόρτος της δουλειάς δεν πέρασαν χωρίς ν' αφήσουν
σημάδια. Από τα είκοσι πέντε χρόνια του άρχισε να κάνει αιμοπτύσεις. Αυτό δεν
τον εμποδίζει να εργάζεται, γιατί πίστευε ότι η ευτυχία στον άνθρωπο —αν, όπως έλεγε,
υπάρχει— έρχεται μόνο με την εργασία. Οι αναλυτές και μελετητές του έργου του
λένε: «Ο Τσέχοφ είναι πολύ αγαπητός στο ρωσικό λαό από τη βαθιά και συνειδητή
πίστη του ότι η ομορφιά της ζωής μπορεί και πρέπει να πηγάζει μόνο μέσα από την
εργασία». Αγωνιζόταν ακούραστα εναντίον της δουλείας, της βίας, και για την
ελευθερία της προσωπικότητας του ατόμου. Από τα τέλη ακόμα του 19ου αιώνα
το όνομά του ήταν γνωστό σε πολλές χώρες του
κόσμου.
Το δημιουργικό του έργο είναι
τεράστιο. Το 1884 είχε ήδη δημοσιευθεί η πρώτη συλλογή διηγημάτων του. Από το
1892 μέχρι το 1897 μένει με την οικογένειά του στο χωριό Μελίχοβο (60 χμ. από
τη Μόσχα). Προσφέρει εδώ βοήθεια ως γιατρός στους χωρικούς και στην ανέγερση νοσοκομείου για
παιδιά. Μεγάλο μέρος του χρόνου του αφιερώνει στη λογοτεχνική του εργασία.
Από το 1896 άρχισε τη συγγραφή θεατρικών έργων. Τα πιο γνωστά
είναι «Ο Γλάρος», «Ο θείος Βάνιας », «Οι τρεις αδελφές», «Ο Βυσσινόκηπος». Πολύ
γνωστά είναι και τα μονόπρακτα έργα του «Η επέτειος», «Η αρκούδα», «Οι βλαβερές
συνέπειες του καπνού», «Πρόταση γάμου». Η υπόθεση στα έργα του είναι απλή. Ο
ίδιος έλεγε ότι στη σκηνή όλα πρέπει να είναι τόσο απλά και τόσο σύνθετα όπως
και στη ζωή. Εκ πρώτης όψεως οι ήρωες των τσεχοφικών έργων συμπεριφέρονται με απλότητα,
μιλώντας συχνά με ευκολονόητες και συνηθισμένες λέξεις. Πίσω όμως από τις
λέξεις αυτές κρύβεται ένας ολόκληρος κόσμος από αισθήματα, σκέψεις και ανησυχίες.
(φωτογραφίες από στιγμιότυπα έργων του Τσέχοφ στην Ελληνική Θεατρική Σκηνή)
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου