Ο κόσμος μοιάζει με αφυδατωμένο ψάρι.
Όλο διψάει. Σπαρταράει στην ακτή.
Πάει καιρός που σταμάτησε η βροχή.
Τις νύχτες πλέον κοιμάμαι ήσυχη.
Αμάρανθος.
Στη θάλασσα ανακατεύονται, πράξεις άπραγες,
Λόγια που δε προφέραμε,
Λέξεις που είπαμε δίχως να το θέλουμε
Νερό και αλάτι.
Αμάρανθος.
Χάνεται ο ρομαντισμός τις νύχτες που σε σκέφτομαι ανήθικα.
Αμίλητο κόκκινο κρασί έχω πιει
Εις υγείαν του ονόματος σου
Και εγώ που νόμιζα…
Νόμιζα πως ο κόσμος είναι καθαρός.
Νόμιζα πως τα όνειρα επιβιώνουν στη φως της ημέρας
Μόνο οι εφιάλτες καίγονται στο φως.
Όλα αυτά νόμιζα.
Αμάρανθος.
Πες μου πως για σένα
Είμαι το υπερδύναμο
Μία ιερή πέτρα που την έχεις για φυλαχτό
Φόβος να μη σε πιάνει
Εγώ πίστευα πώς το να αγαπάς, είναι σωστό.
Πίστευα.
Όχι δε μισώ…
Λάθος τρόπο έχω να αγαπάω.
Αμάρανθος.
Constantine.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου