Ήταν μόνο 41 ετών όταν το 1907 του
απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ, το οποίο αποδέχτηκε παρότι στη χώρα του είχε
αρνηθεί τον τίτλο του Δαφνοστεφούς Ποιητή, το Βρετανικό Παράσημο της Αξίας και
διάφορες άλλες διακρίσεις ευγενείας. Στάθηκε άτυχος όμως, αφού, ενόσω εκείνος
ταξίδευε προς τη Στοκχόλμη, πέθανε ο βασιλιάς της Σουηδίας, οπότε βρήκε τη χώρα
βυθισμένη στο πένθος. Το «Αν», το ποίημά του, έγινε τόσο διάσημο, που του
δημιούργησε πρόβλημα με το αγαπημένο του κοινό, τα παιδιά. Όταν πήγαινε να
επισκεφτεί σχολεία, τον αποδοκίμαζαν που το είχε γράψει, αφού εξαναγκάζονταν
συχνά να το αντιγράφουν ως τιμωρία. Στη ζωή του κατηγορήθηκε ως «ιμπεριαλιστής»
συγγραφέας, μια κατηγορία στην οποία ο ίδιος απαντούσε ότι ήταν μάλλον
«αυτοκρατορικός». Κάποιες δημόσιες δηλώσεις του δεν διευκόλυναν την κατάσταση,
όπως λόγου χάρη όταν είπε ότι «όταν ο πόλεμος τελειώσει, δεν πρέπει πια να
υπάρχουν Γερμανοί». Υπέφερε από έλκος του δωδεκαδάκτυλου και λίγο μετά τα 70
του, έπαθε μια σοβαρή αιμορραγία και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο του Μιντλσεξ,
όπου πέθανε στις 18 Ιανουαρίου 1936....
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου