Η ζωή αποτελείτε από μικρά διαλείμματα ευτυχίας που χρωματίζουν
το αέναο πέπλο τη θλίψης. Και αυτή είναι
μια περισπούδαστη σκέψη. Ο χρόνος των ανθρώπων είναι βουτηγμένος σε μια άχαρη μελαγχολία
με σκοπό πάντα την παραγωγή της γοητείας. Η θλίψη χαράζει αυτές τις τόσο λεπτές θελκτικές γραμμές στα πρόσωπα των ξένων που κάθε άλλο παρά αποκρουστικές θα
μπορούσαν να χαρακτηριστούν. Γραμμές που θυμίζουν γράμματα που σχηματίζουν λέξεις που διηγούνται ιστορίες
και κάθε ιστορία πέραν του περιεχομένου της κατέχει μια δόση γοητείας. Κερδίζει
την προσοχή , αποσπά τα βλέμματα έστω και για λίγα λεπτά του δευτερολέπτου.
Διεκδικεί την στιγμή , ένα από τα πολυτιμότερα αγαθά της εποχής μας . Το
μοναδικό αγαθό που παραμένει αναλλοίωτο , αυτούσιο στο πέρας των ημερών. Ένα άνθος
που βυθίστηκε στο νέκταρ της αιωνιότητας · αυτό είναι η στιγμή.
Το άτομο που θα
οδηγηθεί έστω και με μικρά νωχελικά βήματα στην κατανόηση της αξίας της θλίψης
έχει την πιθανότητα να εκθειάσει το πνεύμα του και να το οδηγήσει στην
δημιουργικότητα. Η θλίψη είναι το αίσθημα που μας μαθαίνει να εκτιμάμε όλα τα
ενάρετα αισθήματα . Μας διδάσκει την ευτυχία , τον έρωτα, την αγάπη. Μας παρουσιάζει
μέσα από κάθε τι το δύστροπο ή επαίσχυντο, όπως είναι η απόγνωση και η παραίτηση,
την λάμψη που αναβλύζει από το πέρας της μάχης. Αυτήν την τόσο εθιστική λάμψη
που μας τοποθετεί ξανά σε μια νέα τετριμμένη μάχη και ούτω καθεξής· ωσότου παραδώσουμε
το άρωμα της νιότης στον ύψιστο θεριστή, τον χρόνο. Κρύβει τόση γοητεία η
θλίψη. Μια γοητεία που προκαλεί τον ρεμβασμό των πολλών και γεννά τον θαυμασμό
των λίγων.
ΣΙΣΣΥ ΜΑΚΡΙΔΟΥ
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου